NEI Therapeut - Jiska

Dat patroon heeft lang mijn leven bepaald. Ik had een eigen schoonheidssalon, trouwde jong, ging uit huis en scheidde op mijn 35e. Daarna begon ik opnieuw. Een nieuwe salon, nieuwe plannen, weer door. Van buiten leek het misschien krachtig en succesvol, maar van binnen stond ik eigenlijk altijd aan. Mijn leefstijl was allesbehalve liefdevol voor mezelf. Veel onderweg, veel alcohol, snelle maaltijden, weinig rust en altijd maar doorgaan.

Later leerde ik mijn huidige man kennen. We trouwden en een week na onze honeymoon kreeg ik borstkanker. Ik ging het hele traject door: achttien chemokuren, operaties en bestralingen. En toen het klaar was? Toen ging de knop eigenlijk meteen weer om. Niet stilstaan, niet voelen, maar door. Ik opende een nieuwe salon in Amsterdam, alsof mijn lichaam niet net iets enorms had meegemaakt. De salon liep ook daar goed, binnen no time 2 werknemers in dienst.

Vijf jaar later kwam de borstkanker terug. Deze keer wist ik: ik wil het anders. Ik wilde geen chemotraject meer. Ik werd geopereerd, en in diezelfde periode moest de salon ook nog verhuizen naar een nieuw pand. Dus ook dat deed ik weer. Regelen, oplossen, doorgaan. Maar ergens vanbinnen werd het stemmetje steeds duidelijker: dit klopt niet. Er moet iets veranderen.

In de salon kwam ik in contact met natuurgeneeskundige therapeuten en voedingsdeskundigen. Achteraf voelt dat niet toevallig. Het kwam op mijn pad op een moment dat ik langzaam begon te begrijpen dat gezondheid niet alleen gaat over wat je doet, maar ook over hoe je leeft, wat je vasthoudt en waar je steeds over je eigen grenzen heen gaat.

Ik paste mijn leefstijl aan, maar het patroon van hard werken bleef. Door de operatie kreeg ik een lymfoedeemarm, waardoor ik mijn werk niet meer goed kon uitvoeren. Dat raakte me diep. Mijn werk was niet alleen mijn inkomen, maar ook mijn identiteit. Ik was gewend om te dragen, te doen en te presteren. Toen dat niet meer kon zoals ik wilde, kwam ik mezelf tegen.

Ik kreeg het mentaal zwaar. Tijdens de lymfoedeemtherapie zei iemand tegen mij: “Misschien is die arm jouw alarmbel geworden. Een signaal dat je moet stoppen.” Die zin is me altijd bijgebleven. Eerst vond ik dat moeilijk om te horen, maar later begreep ik steeds meer wat ze bedoelde. Mijn lichaam dwong mij om te luisteren, omdat ik dat zelf jarenlang niet had gedaan.

Langzaam vond ik mijn weg. Samen met mijn man hadden we altijd de droom om ooit naar het buitenland te gaan en daar een huis te hebben. Die droom hebben we gerealiseerd. We gingen naar Spanje. En toch merkte ik dat een andere omgeving niet automatisch betekent dat oude patronen verdwijnen. Ook daar liep ik tegen dezelfde dingen aan.

Geen grenzen aangeven. Altijd klaarstaan voor een ander. Mijn eigen behoeftes opzijzetten. Hard werken om te bewijzen dat ik ertoe doe. Liefde proberen te verdienen door sterk, behulpzaam en succesvol te zijn.

Tot ik via een vriendin in aanraking kwam met deze manier van werken. In eerste instantie dacht ik: dit klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Maar ik besloot een sessie te doen. Wat ik daar ervaarde, raakte iets wat ik met mijn hoofd al jaren probeerde te begrijpen, maar waar ik met denken alleen niet bij kwam.

Er veranderde iets. Niet omdat iemand mij vertelde wat ik moest doen, maar omdat ik op een diepere laag kon voelen waar bepaalde patronen vandaan kwamen. Waarom ik zo vaak over mijn grenzen ging. Waarom ik het lastig vond om mezelf op de eerste plek te zetten. Waarom ik bleef zoeken naar bevestiging buiten mezelf.

En precies daar is mijn interesse, mijn vertrouwen en uiteindelijk mijn liefde voor dit werk ontstaan.

Vandaag begeleid ik anderen vanuit diezelfde ervaring. . Ik weet hoe het voelt om sterk te lijken, terwijl je vanbinnen moe bent. Ik weet hoe het is om altijd door te gaan, ook als je lichaam en gevoel allang aangeven dat het anders moet. En ik weet ook dat echte verandering vaak niet begint met nóg harder je best doen, maar met eerlijk durven kijken naar wat er onder de oppervlakte speelt.

Naar de overtuigingen, emoties en patronen die je vaak al jarenlang met je meedraagt, soms zonder dat je doorhebt hoeveel invloed ze hebben op je keuzes, je grenzen en hoe je in het leven staat.

Het mooie aan deze manier van werken is dat we daar niet eindeloos over hoeven te praten of alles opnieuw hoeven op te rakelen. We kijken naar wat gezien wil worden, maar doen dat op een zachte, veilige en praktische manier. Stap voor stap kunnen we oude lading loskoppelen, zodat er meer rust, ruimte en beweging ontstaat. Niet door te forceren, maar juist door te luisteren naar wat jouw lichaam en onderbewuste al die tijd hebben vastgehouden.

Voor mij voelt dit werk als thuiskomen. Omdat ik uit eigen ervaring weet hoeveel er kan veranderen wanneer je niet langer alleen vanuit wilskracht leeft, maar ook durft te luisteren naar de diepere lagen in jezelf.